သမိုင်းရေးနေတာ မဟုတ်တော့တဲ့ ဒဏ္ဍာရီလာ ဘောလုံးနတ်ဘုရားတစ်ပါး
တချို့လူတွေဟာ သမိုင်းကို ဖန်တီးကြပြီး၊ တချို့လူတွေကတော့ သမိုင်းထဲမှာ ကိုယ့်နာမည်ကို ရေးထိုးသွားကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မက်ဆီကတော့ အဲဒီနှစ်မျိုးလုံးထက် ပိုတဲ့ “သမိုင်းဆိုတာ သူကိုယ်တိုင်သာဖြစ်ကြောင်း” သက်သေပြနေခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။ သူဟာ သမိုင်းစာမျက်နှာတွေကို ရေးသားခဲ့ရုံတင်မကဘဲ၊ သမိုင်းဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကိုတောင် ပြန်လည်သတ်မှတ်ပေးခဲ့သူ ဖြစ်ပါတယ်။
နှစ်ပေါင်းများစွာ ဘောလုံးလောကဟာ မက်ဆီရဲ့ ခြေထောက်ထဲက ထွက်လာတဲ့ မှော်ဆန်ဆန် အခိုက်အတန့်တွေကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပါတယ်။ ဂိုးတွေ၊ ဖန်တီးမှုတွေ၊ အောင်မြင်မှုတွေက ရေတွက်မကုန်နိုင်လောက်အောင် များပြားခဲ့ပေမဲ့လည်း၊ လူတွေက အံ့ဩခြင်းကို မရပ်တန့်နိုင်ခဲ့ကြပါဘူး။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ မက်ဆီဆိုတာ ကိန်းဂဏန်းတစ်ခု မဟုတ်ဘဲ၊ သူဟာ ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့လို့ပါပဲ။
တစ်ချိန်တုန်းက ကမ္ဘာ့ဖလားဟာ သူ့အတွက် မပြည့်စုံသေးတဲ့ အိပ်မက်တစ်ခုလို ဖြစ်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ ၂၀၁၄ ရဲ့ မျက်ရည်တွေ၊ ၂၀၁၆ ရဲ့ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတွေနဲ့ နိုင်ငံသင်းကနေ ထွက်ခွာမယ်လို့ ကြေညာခဲ့တဲ့ ညတွေဟာ မနေ့တစ်နေ့ကလိုပဲ မှတ်မိနေသေးတာ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ လူတော်တော်များများက ဇာတ်လမ်းပြီးသွားပြီလို့ ထင်ခဲ့ကြပေမဲ့၊ ဒဏ္ဍာရီတွေဟာ ပုံမှန်လူတွေရဲ့ ဇာတ်လမ်းမျိုးနဲ့ မပြီးဆုံးတတ်ကြဘူးမဟုတ်လား။
၂၀၂၁ ကိုပါအမေရိကဖလား၊ ၂၀၂၂ ကမ္ဘာ့ဖလားနဲ့ နောက်ထပ် အောင်မြင်မှုများစွာဟာ မက်ဆီရဲ့ ရုန်းကန်မှုတွေအတွက် အဖြေဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။ မက်ဆီကို ဘောလုံးသမိုင်းမှာ အကြီးကျယ်ဆုံး ကစားသမားတွေထဲက တစ်ယောက်လို့ ပြောရတာ မလုံလောက်တော့ပါဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ့ကို နှိုင်းယှဉ်ဖို့ စကားလုံးတွေတောင် တဖြည်းဖြည်း ရှားပါးလာခဲ့လို့ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
လူတွေက ကစားသမားတွေရဲ့ Prime Time (အထွတ်အထိပ်ကာလ) အကြောင်းတွေ ပြောကြတယ်၊ အသက်အရွယ်အကြောင်းတွေ ပြောကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မက်ဆီကိုကြည့်ရင် အဲဒီသီအိုရီတွေ အကုန်လုံး မပြည့်စုံဘူးဆိုတာ သက်သေပြနေသလိုပါပဲ။ သူ့ရဲ့ အမြန်နှုန်းက အရင်လို မဟုတ်တော့ပေမဲ့၊ ပွဲတစ်ပွဲကို ဖတ်နိုင်စွမ်း၊ နေရာလွတ်ကို မြင်နိုင်စွမ်းနဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချနိုင်စွမ်းတွေက အချိန်နဲ့အမျှ ပိုတောင် ကြောက်ဖို့ကောင်းလာခဲ့ပါတယ်။ သူဟာ ဘောလုံးအားကစားနည်းဆိုတဲ့ Game (ကစားကွက်) ကို မပြေးဘဲ ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ အဆင့်ကို ရောက်နေခဲ့ပြီလို့ ပြောရင် လွန်ပါ့မလား။
မက်ဆီရဲ့ အကြီးမားဆုံး လက်နက်က ဂိုးတွေမဟုတ်ပါဘူး။ သူ့ရဲ့ အကြီးမားဆုံး လက်နက်က လူတိုင်း မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ထင်တဲ့အရာကို ပုံမှန်လို လုပ်ပြနိုင်တာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဂိုးသွင်းတယ်၊ Assist (ဂိုးဖန်တီးမှု) ပေးတယ်၊ ပွဲကို လွှမ်းမိုးတယ်၊ ဒီအရာတွေကို နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ်နီးပါး ဆက်တိုက်လုပ်နိုင်တာဟာ လူသားတစ်ယောက်ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်လို့ ယုံရခက်လွန်းတယ်မဟုတ်ပါလား။
တကယ်တော့ မက်ဆီရဲ့ အမွေအနှစ်ဟာ ဖလားတွေနဲ့ပဲ တိုင်းတာလို့မရပါဘူး။ သူ့ကို ကြည့်ပြီး ဘောလုံးကို ချစ်တတ်လာတဲ့ ကလေးတွေရှိတယ်၊ သူ့ကြောင့် အာဂျင်တီးနားကို အားပေးတတ်လာတဲ့ ပရိသတ်တွေရှိတယ်၊ သူ့ရဲ့ ဘယ်ခြေထောက်ထဲက ထွက်လာတဲ့ မှော်ဆန်တဲ့ အခိုက်အတန့်တွေအတွက် ညမအိပ်ဘဲ စောင့်ကြည့်ခဲ့ရတဲ့ လူသန်းပေါင်းများစွာ ရှိပါတယ်။ ဒါဟာ ဂိုးအရေအတွက်တွေထက် ပိုပြီး တန်ဖိုးရှိတဲ့ အောင်မြင်မှုပါပဲ။
မက်ဆီ နောက်ထပ် ဘယ်နှနှစ်လောက် ကစားနိုင်ဦးမလဲ မသိဘူး၊ နောက်ထပ် ဖလားဘယ်နှလုံး ရနိုင်ဦးမလဲလည်း မသိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သေချာတာတစ်ခုတော့ ရှိတယ်၊ ကျွန်တော်တို့ဟာ ဘောလုံးသမိုင်းရဲ့ အကြီးကျယ်ဆုံး ဇာတ်ကောင်တစ်ယောက်ကို ကိုယ်တိုင်မျက်မြင် ကြည့်ခွင့်ရခဲ့တဲ့ မျိုးဆက်ဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာပါပဲ။
တစ်နေ့နေ့မှာ မက်ဆီ အနားယူသွားမယ်၊ ကွင်းထဲမှာ သူ့ကို မတွေ့ရတော့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ ဖန်တီးခဲ့တဲ့ အမှတ်တရတွေ၊ သူ ပေးခဲ့တဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေနဲ့ သူ ရေးခဲ့တဲ့ ဒဏ္ဍာရီတွေကတော့ ဘောလုံးသမိုင်းထဲမှာ ထာဝရ ကျန်ရှိနေဦးမှာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။