ရိုဟင်ဂျာဒုက္ခသည်စခန်းတွေမှာ သောက်သုံးရေ အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိနေလဲ
ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ်နိုင်ငံ၊ ကော့ဘဇားဒေသက ရိုဟင်ဂျာဒုက္ခသည်စခန်းတွေမှာ နေထိုင်သူတွေအတွက် သောက်သုံးရေ လုံလောက်စွာရရှိရေးဟာ နေ့စဉ်ရင်ဆိုင်နေရတဲ့ အခက်အခဲတစ်ခုဖြစ်နေပြီး တချို့ဒေသတွေမှာ ရေချိုးဖို့အတွက်တောင် မိနစ် ၄၀ လောက် လမ်းလျှောက်သွားရတဲ့ အခြေအနေတွေ ရှိနေပါတယ်။
ရေဖြန့်ဝေမှု အချိန်အကန့်အသတ်ရှိတာ၊ ရေရယူရာနေရာတွေနဲ့ နေအိမ်တွေကြား အကွာအဝေးရှိတာ၊ တောင်ကုန်းတွေပေါ်မှာ နေထိုင်ရတာနဲ့ ပေးဝေတဲ့ရေရဲ့ အရည်အသွေးအပေါ် စိုးရိမ်မှုတွေကြောင့် ဒုက္ခသည်တွေဟာ သောက်သုံးဖို့၊ ချက်ပြုတ်ဖို့နဲ့ တစ်ကိုယ်ရေသန့်ရှင်းရေးအတွက် လိုအပ်တဲ့ရေကို ရရှိဖို့ ရုန်းကန်နေရပါတယ်။
ရိုဟင်ဂျာသုတေသနအဖွဲ့ရဲ့ ကွင်းဆင်းလေ့လာမှုတစ်ခုမှာ ကော့ဘဇားဒေသ၊ တက်ခ်နာဖ်မြို့နယ်အတွင်းရှိ အွန်ချီပရန်း (စခန်း ၂၂)၊ လီဒါ (စခန်း ၂၄)၊ အလီခါလီ (စခန်း ၂၅)၊ နယာပါရာ (စခန်း ၂၆)၊ ဂျာဒီမူရာ (စခန်း ၂၇) နဲ့ နယာပါရာ မှတ်ပုံတင်ဒုက္ခသည်စခန်းတို့က ရိုဟင်ဂျာဒုက္ခသည်တွေရဲ့ ရေရရှိရေးအခြေအနေတွေကို လေ့လာမှတ်တမ်းတင်ထားပါတယ်။
သုတေသနအဖွဲ့ရဲ့ တွေ့ရှိချက်အရ ဒုက္ခသည်စခန်းတွေမှာ ရေသိုလှောင်ကန်တွေ၊ ရေပိုက်လိုင်းတွေနဲ့ ရပ်ရွာသုံးရေဘုံဘိုင်စင်တွေ တည်ဆောက်ထားပေမဲ့ အိမ်ထောင်စုတိုင်း လုံလောက်တဲ့ရေကို အလွယ်တကူ ရရှိနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
အထူးသဖြင့် အွန်ချီပရန်းစခန်းမှာ တောင်ကုန်းထူထပ်တဲ့ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်ကြောင့် ရေရယူဖို့ ပိုမိုခက်ခဲနေပြီး တောင်ပေါ်မှာ နေထိုင်သူတချို့ဟာ ရေယူပြီး နေအိမ်ပြန်တက်ဖို့အတွက် ကိုယ်ခန္ဓာအားထုတ်မှုများစွာ လိုအပ်နေပါတယ်။
အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သူတွေ၊ ကျန်းမာရေးမကောင်းသူတွေနဲ့ ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားသွားလာဖို့ အခက်အခဲရှိသူတွေအတွက် ဒီအခြေအနေဟာ ပိုမိုခက်ခဲစေတယ်လို့ သုတေသနမှာ ဖော်ပြထားပါတယ်။
အွန်ချီပရန်းစခန်းမှာ ရေဖြန့်ဝေရေး အခြေခံအဆောက်အအုံတွေအဖြစ် ရေလှောင်ကန်ကြီးတစ်ကန်မှာ ရေ ၉၅,၀၀၀ လီတာခန့်နဲ့ နောက်ထပ်ရေလှောင်ကန်တစ်ကန်မှာ ၅,၀၀၀ လီတာခန့် သိုလှောင်နိုင်ပြီး ရပ်ရွာသုံးရေဘုံဘိုင်စင် စုစုပေါင်း ၁၀၇ ခုရှိတယ်လို့ သုတေသနအဖွဲ့က မှတ်တမ်းတင်ထားပါတယ်။
အဲဒီရေဘုံဘိုင်စင်တွေထဲမှာ ရိုဟင်ဂျာဒုက္ခသည်တွေအတွက် ၁၀၃ ခုနဲ့ ဒေသခံအိမ်ရှင်အသိုင်းအဝိုင်းအတွက် လေးခု ပါဝင်ပါတယ်။
ရိုဟင်ဂျာဒုက္ခသည်တွေအတွက် တည်ဆောက်ထားတဲ့ ရေဘုံဘိုင်စင်တွေကို A ဘလောက်မှာ ၂၂ ခု၊ B ဘလောက်မှာ ၃၁ ခု၊ C ဘလောက်မှာ ၂၇ ခုနဲ့ D ဘလောက်မှာ ၂၇ ခု အသီးသီး ဖြန့်ဝေတည်ဆောက်ထားတာပါ။
ဒါပေမဲ့ ရေဘုံဘိုင်စင်တွေ ရှိနေတာနဲ့ ဒေသခံတွေအတွက် ရေအလုံအလောက်ရရှိနေတယ်လို့ မဆိုနိုင်ပါဘူး။
ဒေသခံတွေရဲ့ ပြောဆိုချက်အရ ဘလောက်ငယ်တချို့မှာ ရေဘုံဘိုင်စင် တစ်ခု၊ နှစ်ခုလောက်သာရှိပြီး တစ်နေ့ကို နှစ်နာရီဝန်းကျင်သာ ရေရရှိတဲ့ အခြေအနေတွေရှိပါတယ်။
အဲဒီအချိန်အတွင်း ရေသွားယူသူများပြားတဲ့အတွက် တန်းစီစောင့်ဆိုင်းရပြီး မိသားစုဝင်ဦးရေပေါ်မူတည်ကာ ရေပုံးငါးပုံး၊ ခြောက်ပုံးခန့်သာ ရယူနိုင်ကြတယ်လို့ ဒေသခံတွေက ပြောပါတယ်။
မိသားစုဝင် လေးဦးကနေ ၁၀ ဦးအထိရှိတဲ့ အိမ်ထောင်စုတွေဟာ ရရှိထားတဲ့ရေကို သောက်သုံးဖို့၊ ချက်ပြုတ်ဖို့၊ ရေချိုးဖို့နဲ့ အိမ်သန့်ရှင်းရေးလုပ်ဖို့အတွက် နောက်တစ်ကြိမ် ရေပြန်မရမချင်း ချွေတာသုံးစွဲနေကြရပါတယ်။
အွန်ချီပရန်းစခန်းမှာ တချို့နေအိမ်တွေဟာ ပတ်ဝန်းကျင်မြေပြင်ထက် ပေ ၄၀ ကနေ ၆၀ လောက်အထိ မြင့်တဲ့ တောင်ကုန်းတွေပေါ်မှာ တည်ရှိနေပါတယ်။
အဲဒီနေရာတွေမှာ နေထိုင်သူတွေဟာ ရေယူဖို့ တောင်စောင်းအတိုင်း အောက်ကိုဆင်းရပြီး ရေဖြည့်ထားတဲ့ပုံးတွေကို သယ်ဆောင်ကာ နေအိမ်ဆီ ပြန်တက်ရတာဖြစ်ပါတယ်။
အွန်ချီပရန်းမှာ နေထိုင်တဲ့ Ahzahar Hossain က သူ့ရဲ့ကျန်းမာရေးအခြေအနေကြောင့် ရေသယ်ယူရတာ ပိုမိုခက်ခဲကြောင်းနဲ့ တောင်ပေါ်အနီးမှာ ရေတွင်း ဒါမှမဟုတ် လက်ကိုင်ရေစုပ်စက်တစ်ခုခုရှိရင် အခုလိုဒုက္ခခံစားရမှာ မဟုတ်ကြောင်း ပြောပါတယ်။
သူက ကျန်းမာရေးအခြေအနေကြောင့် ကိုယ်ခန္ဓာအားနည်းပြီး နာကျင်မှုတွေရှိနေပေမဲ့ မိသားစုအတွက် နေ့စဉ်လိုအပ်တဲ့ရေကို ရယူဖို့ ရေဖြန့်ဝေရာနေရာအထိ လမ်းလျှောက်သွားနေရကြောင်းလည်း ပြောပြပါတယ်။
သူ့အဆိုအရ နေ့စဉ်ဘဝမှာ အခြေခံလိုအပ်ချက်တွေအနက် ရေဟာ အရေးအကြီးဆုံးဖြစ်ပြီး အစားအစာနည်းနည်းနဲ့ အသက်ရှင်နိုင်ပေမဲ့ ရေမရှိဘဲ အသက်ရှင်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ဆိုပါတယ်။
ရေမလုံလောက်မှုဟာ ဒုက္ခသည်တွေရဲ့ ကျန်းမာရေးအပြင် ပညာရေးနဲ့ လူမှုဘဝအပေါ်မှာလည်း သက်ရောက်နေပါတယ်။
အွန်ချီပရန်းစခန်းရှိ BHAWA AALAINN (B.E.H.S.) လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းအခြေပြုကျောင်းမှာ ပညာသင်ကြားနေတဲ့ အသက် ၂၀ အရွယ် ရိုဟင်ဂျာကျောင်းသား Momtazul Hoque က နေအိမ်မှာ ရေမရှိတဲ့အတွက် ရေချိုးဖို့ မိနစ် ၄၀ လောက် လမ်းလျှောက်သွားခဲ့ရကြောင်း ပြောပါတယ်။
ရေဖြန့်ဝေတဲ့အချိန်မဟုတ်တဲ့အတွက် နေအိမ်မှာ ရေမရရှိခဲ့ဘဲ အဝတ်အစားတချို့ယူပြီး အခြားနေရာတစ်ခုကို သွားရောက်ရေချိုးခဲ့ရတာဖြစ်ပါတယ်။
ဒီအခြေအနေကြောင့် ကျောင်းသားတွေနဲ့ လူငယ်တွေဟာ ရေရှာဖွေရေးအတွက် အချိန်ပိုပေးရပြီး ပညာသင်ကြားရေးနဲ့ နေ့စဉ်လုပ်ငန်းဆောင်တာတွေကိုပါ အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေနိုင်ပါတယ်။
ရေမရှိတဲ့အတွက် ရေချိုးဖို့တောင် ဇိမ်ခံပစ္စည်းတစ်ခုလို ဖြစ်လာတယ်လို့ အသက်အရွယ်မဖော်ပြထားတဲ့ ရိုဟင်ဂျာကလေးတစ်ဦးဖြစ်သူ Anas ကလည်း ပြောပါတယ်။
သူဟာ ရေမချိုးနိုင်ဘဲ ကျောင်းသွားတဲ့အခါ အတန်းဖော်တွေက အနံ့ထွက်နေတယ်လို့ ပြောဆိုကြကြောင်း၊ ညဘက်အပူရှိန်ကြောင့် ကိုယ်ခန္ဓာယားယံမှု ပြင်းထန်ပြီး အိပ်မပျော်တဲ့အခြေအနေတွေ ကြုံတွေ့နေရကြောင်း ပြောပြပါတယ်။
အခြားကလေးတွေလိုပဲ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်တဲ့အခြေအနေနဲ့ ကျောင်းတက်ချင်ပေမဲ့ ရေမလုံလောက်မှုကြောင့် အဲဒီလိုဖြစ်ဖို့တောင် ခက်ခဲနေတယ်လို့ Anas က ဆိုပါတယ်။
ရေရရှိမှုအပြင် ဒုက္ခသည်တွေကြားမှာ ပေးဝေတဲ့ရေရဲ့ အရည်အသွေးနဲ့ သောက်သုံးဖို့ သင့်လျော်မှုအပေါ် စိုးရိမ်မှုတွေလည်း ရှိနေပါတယ်။
သုတေသနစာတမ်းမှာ ဖော်ပြထားချက်အရ အွန်ချီပရန်းစခန်းမှာ အသုံးပြုတဲ့ရေကို အနီးအနားရှိ မြစ်တစ်ခုကနေ ရယူပြီး သန့်စင်ကာ ရေဖြန့်ဝေရေးကွန်ရက်ထဲ ပို့ဆောင်ပေးတာဖြစ်ပါတယ်။
ရေသန့်စင်ရာမှာ ဆိုဒီယမ် ဟိုက်ပိုကလိုရိုက် (Sodium Hypochlorite) အပါအဝင် ကလိုရင်းအခြေခံ ပိုးသတ်ဆေးတွေကို အသုံးပြုတယ်လို့ သုတေသနမှာ ဖော်ပြထားပြီး DSK၊ Oxfam နဲ့ UNICEF အပါအဝင် အဖွဲ့အစည်းတွေ ပါဝင်ပတ်သက်နေတယ်လို့ ဆိုပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဒေသခံတချို့က ရေမှာ ဆေးဝါးလို အနံ့ပြင်းပြင်းရနေတဲ့အတွက် သောက်သုံးဖို့ စိတ်မချကြောင်း ပြောဆိုကြပါတယ်။
အွန်ချီပရန်းမှာ နေထိုင်တဲ့ Fayazul ကလည်း ရေ ၁၀ လီတာဟာ မလုံလောက်တဲ့အပြင် ဓာတုပစ္စည်းနံ့ ပြင်းထန်နေတာကြောင့် ကျန်းမာရေးအတွက် စိုးရိမ်မိတယ်လို့ ပြောပါတယ်။
အဲဒီလို စိုးရိမ်မှုတွေကြောင့် ဒုက္ခသည်အိမ်ထောင်စုတချို့ဟာ NGO တွေက ပေးဝေတဲ့ရေကို သောက်သုံးဖို့ ရှောင်ရှားပြီး ရေတွင်း၊ ကန်နဲ့ အနီးအနားရှိ ချောင်းတွေကနေ ရေရှာဖွေသုံးစွဲနေကြပါတယ်။
Azim Ullah (TG Ãzîm) က သူ့မိသားစုအနေနဲ့ NGO တွေက ပေးဝေတဲ့ရေမှာ ဆေးဝါးလို အနံ့ပြင်းပြင်းရနေတာကြောင့် သောက်သုံးဖို့ တွန့်ဆုတ်ကြောင်း၊ ရေတွင်းကရေကို ပိုမိုနှစ်သက်ကြောင်း ပြောပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ရေမှာ အနံ့ရနေခြင်းတစ်ခုတည်းနဲ့ ရေထဲမှာ ဓာတုပစ္စည်းပမာဏ လွန်ကဲနေတယ်၊ သောက်သုံးဖို့ မဘေးကင်းဘူးလို့ အတည်ပြုလို့မရသလို အနံ့မရှိတာနဲ့လည်း ရေဘေးကင်းတယ်လို့ မဆိုနိုင်ကြောင်း သုတေသနစာတမ်းက ထောက်ပြထားပါတယ်။
ဒါကြောင့် ရေထဲမှာ ကျန်ရှိနေတဲ့ ကလိုရင်းပမာဏ၊ ရောဂါပိုးမွှားဆိုင်ရာ ညစ်ညမ်းမှုနဲ့ ဓာတုဗေဒဆိုင်ရာ အခြေအနေတွေကို ဓာတ်ခွဲစစ်ဆေးဖို့ လိုအပ်တယ်လို့ သုတေသနအဖွဲ့က အကြံပြုထားပါတယ်။
ရေကို အချိန်ပြည့်မရရှိတဲ့အတွက် ဒုက္ခသည်မိသားစုတွေဟာ ရေဖြန့်ဝေတဲ့အချိန်မှာ ရနိုင်သမျှရေကို စုဆောင်းထားပြီး ရေပုံးတွေ၊ ပလတ်စတစ်အိုးတွေနဲ့ အိမ်သုံးရေသိုလှောင်ကန်တွေမှာ ထည့်သွင်းသိုလှောင်ထားကြပါတယ်။
လီဒါစခန်းမှာ နေထိုင်တဲ့ အသက် ၅၄ နှစ်အရွယ် Mohammad Sowlaim က သူတို့မိသားစုအတွက် ပလတ်စတစ်ရေပုံး ရှစ်ပုံးကို ကိုယ်တိုင်ဝယ်ယူထားရကြောင်း ပြောပါတယ်။
သူဟာ အဲဒီပုံးတွေကို ပုံမှန်သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေမဲ့ ပုံးတွေပေါ်က အစွန်းအထင်းတွေ ပိုမိုထင်ရှားလာကြောင်းနဲ့ ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်အတွင်း စခန်းအဆင့်မှာ လုပ်ကိုင်နေတဲ့ NGO တွေဆီက ရေသိုလှောင်ပုံး ဒါမှမဟုတ် ရေသယ်ယူရေးပစ္စည်းတွေ မရရှိခဲ့ဘူးလို့ ဆိုပါတယ်။
ရေကို စုဆောင်းပြီး အိမ်မှာသိုလှောင်ထားနိုင်ဖို့ ရေပုံးတွေလိုအပ်ပေမဲ့ အဲဒီပစ္စည်းတွေကို ကိုယ်တိုင်ဝယ်ယူရတာကြောင့် အိမ်ထောင်စုတွေအပေါ် ငွေကြေးဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုလည်း ဖြစ်နေပါတယ်။
ဒါ့အပြင် ရေသိုလှောင်ပုံးတွေကို သန့်ရှင်းစွာထားရှိခြင်းနဲ့ ရေပြန်လည်ညစ်ညမ်းမှု မဖြစ်အောင် ထိန်းသိမ်းခြင်းတို့ကလည်း သောက်သုံးရေဘေးကင်းရေးအတွက် အရေးကြီးတယ်လို့ သုတေသနမှာ ဖော်ပြထားပါတယ်။
ဒေသခံတွေက ဝမ်းလျှောရောဂါ၊ အရေပြားရောဂါ၊ ခေါင်းကိုက်ခြင်း၊ နုံးချည့်ခြင်းနဲ့ အခြားကျန်းမာရေးပြဿနာတွေကိုလည်း တင်ပြထားပါတယ်။
Oxfam အဖွဲ့ရဲ့ စေတနာ့ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက မြန်မာနိုင်ငံမှာ နေထိုင်ခဲ့စဉ်က ဆေးရုံဆေးခန်း အလွယ်တကူမရရှိခဲ့ပေမဲ့ ကျန်းမာခဲ့ကြောင်း၊ ဒုက္ခသည်စခန်းမှာတော့ ဆေးရုံတွေနဲ့ ကျန်းမာရေးအသိပညာပေးအစီအစဉ်တွေ ရှိနေသော်လည်း လူအများအပြား ဖျားနာနေကြဆဲဖြစ်ကြောင်း ပြောပါတယ်။
သူက မသန့်ရှင်းတဲ့ရေ၊ မကောင်းမွန်တဲ့ မိလ္လာစနစ်နဲ့ ရေချိုးသန့်ရှင်းစွာ နေထိုင်နိုင်ဖို့ အခွင့်အလမ်းနည်းပါးခြင်းတို့ဟာ ကျန်းမာရေးပြဿနာတွေကို ဖြစ်စေတဲ့ အကြောင်းရင်းတွေထဲမှာ ပါဝင်နေတယ်လို့ ယုံကြည်ကြောင်း ပြောဆိုထားပါတယ်။
သုတေသနစာတမ်းမှာလည်း ရေမလုံလောက်မှုနဲ့ မိလ္လာစနစ် အားနည်းမှုတွေကို ပြည်သူ့ကျန်းမာရေးဆိုင်ရာ အန္တရာယ်တွေအဖြစ် ဖော်ပြထားပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဒေသခံတွေရဲ့ ပြောဆိုချက်တွေတစ်ခုတည်းနဲ့ ရေကြောင့် ရောဂါတွေဖြစ်ပွားနေတယ်လို့ အတည်ပြုလို့မရဘဲ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ စစ်ဆေးမှုနဲ့ ရေအရည်အသွေး ဓာတ်ခွဲစစ်ဆေးမှုတွေ လိုအပ်တယ်လို့ သုတေသနအဖွဲ့က သတိပြုထားပါတယ်။
သုတေသနအဖွဲ့ရဲ့ ကွင်းဆင်းလူဦးရေစာရင်းအရ လေ့လာခဲ့တဲ့ ဒုက္ခသည်စခန်း ခြောက်ခုမှာ မိသားစု ၃၉,၅၀၉ စုနဲ့ လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၁၉၁,၁၄၂ ဦး နေထိုင်တယ်လို့ ဖော်ပြထားပါတယ်။
အဲဒီအထဲမှာ နယာပါရာစခန်း (စခန်း ၂၆) က လူဦးရေ ၅၉,၂၉၇ ဦးနဲ့ အများဆုံးဖြစ်ပြီး လီဒါစခန်းက ၃၇,၁၆၉ ဦး၊ ဂျာဒီမူရာစခန်းက ၃၀,၀၈၉ ဦး၊ နယာပါရာ မှတ်ပုံတင်ဒုက္ခသည်စခန်းက ၂၅,၉၂၈ ဦး၊ အွန်ချီပရန်းစခန်းက ၂၅,၅၂၆ ဦးနဲ့ အလီခါလီစခန်းက ၁၃,၁၃၃ ဦး အသီးသီးရှိတယ်လို့ ဆိုပါတယ်။
အဲဒီကိန်းဂဏန်းတွေဟာ သုတေသနအဖွဲ့က စုဆောင်းထားတဲ့ ကွင်းဆင်းအချက်အလက်တွေဖြစ်ပြီး တရားဝင်လူဦးရေစာရင်းနဲ့ တိုက်ဆိုင်စစ်ဆေးဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။
သုတေသနအဖွဲ့က ရိုဟင်ဂျာဒုက္ခသည်စခန်းတွေမှာ ရေရရှိရေးပြဿနာကို ဖြေရှင်းဖို့ ရေဖြန့်ဝေတဲ့အချိန်နဲ့ ပမာဏကို တိုးမြှင့်ပေးရေး၊ ရေအရည်အသွေးကို ပုံမှန်ဓာတ်ခွဲစစ်ဆေးရေး၊ တောင်ကုန်းတွေပေါ်မှာ နေထိုင်သူတွေအတွက် ရေယူရာနေရာတွေ ပိုမိုနီးကပ်စွာ တည်ဆောက်ရေးနဲ့ အိမ်ထောင်စုတွေအတွက် ရေသိုလှောင်ပစ္စည်းတွေ ပံ့ပိုးပေးရေးတို့ကို အကြံပြုထားပါတယ်။
ဒါ့အပြင် ရေဖြန့်ဝေရေးအစီအစဉ်တွေမှာ ဒေသခံရိုဟင်ဂျာအသိုင်းအဝိုင်းကိုယ်တိုင် ပါဝင်ခွင့်ပေးဖို့နဲ့ ရေပြတ်လပ်မှု၊ ရေအရည်အသွေးဆိုင်ရာ ပြဿနာတွေကို တိုင်ကြားနိုင်တဲ့ စနစ်တွေ ထားရှိဖို့လည်း တိုက်တွန်းထားပါတယ်။
အဓိကအားဖြင့် ဒုက္ခသည်အိမ်ထောင်စုတိုင်းဟာ ရေသွားယူဖို့ အလွန်အမင်းပင်ပန်းရတာ၊ အချိန်ကြာမြင့်စွာ စောင့်ဆိုင်းရတာနဲ့ ရှောင်ရှားနိုင်တဲ့ ကျန်းမာရေးအန္တရာယ်တွေကို မကြုံတွေ့ဘဲ လုံလောက်ပြီး ဘေးကင်းတဲ့ရေကို ရရှိသင့်တယ်လို့ သုတေသနက အလေးပေးထားပါတယ်။
ရေဆိုတာ ခွဲတမ်းပေးပြီး လိုအပ်သလောက်သာ ရရှိနိုင်တဲ့ အခွင့်ထူးတစ်ခု မဟုတ်ဘဲ အသက်ရှင်သန်ရေး၊ ကျန်းမာရေးနဲ့ လူ့ဂုဏ်သိက္ခာအတွက် မရှိမဖြစ်လိုအပ်တဲ့ အခြေခံအရာတစ်ခုဖြစ်တယ်လို့ သုတေသနစာတမ်းမှာ နိဂုံးချုပ်ထားပါတယ်။
သုတေသနအခြေခံ – Water Insecurity in Rohingya Refugee Camps: The Daily Struggle for Safe Drinking Water, Hygiene and Dignity in Cox’s Bazar, Bangladesh။ ကွင်းဆင်းသုတေသနအဖွဲ့ – Ro Aros Kamal၊ Azim Ullah (TG Ãzîm)၊ Hubabib Chowdhury နှင့် Fayazul Graphy။ ရေးသားပြီး အယ်ဒီတာပိုင်း ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းတည်းဖြတ်သူ – Ro Maung Shwe။